|
|
پژوهش در سلامت روانشناختی، جلد ۱۹، شماره ۳، صفحات ۰-۰
|
|
|
| عنوان فارسی |
مقایسه اثربخشی درمان خودکارآمدی هیجانی ودرمان چشم انداز زمان بر خودپنهانی و رشد پس ازسانحه در زنان مبتلا به سرطان پستان |
|
| چکیده فارسی مقاله |
هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان خودکارآمدی هیجانی و درمان چشمانداز زمانبر بر خودپنهانی و رشد پس از سانحه در زنان مبتلا به سرطان پستان بود. این پژوهش با طرح نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون–پسآزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعهکننده به مراکز تشخیص و درمان سرطان در شهر تهران در سهماهه اول سال 1404 بود. از میان آنها، 45 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در سه گروه 15 نفره شامل درمان خودکارآمدی هیجانی، درمان چشمانداز زمان و گروه گواه گمارده شدند. مداخله درمان خودکارآمدی هیجانی طی 8 جلسه 90 دقیقهای و مداخله درمان چشمانداز زمان طی 6 جلسه 90 دقیقهای بهصورت گروهی اجرا شد و گروه گواه در فهرست انتظار قرار داشت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودپنهانسازی لارسون و کاستین (1990) و پرسشنامه رشد پس از سانحه تدسچی و کالهون (1996) بود. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS-28 و آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هر دو مداخله تأثیر معناداری بر بهبود خودپنهانی و رشد پس از سانحه و مؤلفههای آن شامل رابطه با دیگران، امکانات جدید، قدرت فردی، تغییرات معنوی و ارزش زندگی داشتند. همچنین، درمان خودکارآمدی هیجانی در مقایسه با درمان چشمانداز زمان اثربخشی معناداری بیشتری در بهبود متغیرهای پژوهش نشان داد(p<0/05). بر این اساس، میتوان نتیجه گرفت که درمان خودکارآمدی هیجانی رویکردی مؤثرتر برای ارتقای سلامت روان زنان مبتلا به سرطان پستان است. |
|
| کلیدواژههای فارسی مقاله |
درمان خودکارآمدی هیجانی،درمان چشمانداز زمان،خودپنهانی،رشد پس از سانحه،سرطان پستان، |
|
| عنوان انگلیسی |
Comparing the Effectiveness of Emotional Self-Efficacy Therapy and Time Perspective Therapy on Self-Concealment and Post-Traumatic Growth in Women with Breast Cancer |
|
| چکیده انگلیسی مقاله |
The aim of this study was to compare the effectiveness of emotional self-efficacy therapy and time perspective therapy on self-concealment and post-traumatic growth in women with breast cancer. This research employed a quasi-experimental design with a pre-test-post-test framework, including two experimental groups and one control group. The statistical population consisted of all women with breast cancer referred to cancer diagnosis and treatment centers in Tehran during the first quarter of 2025. From this population, 45 individuals were selected through purposive sampling and were randomly assigned to three equal groups (n=15 each): emotional self-efficacy therapy, time perspective therapy, and a control group. The emotional self-efficacy intervention was conducted in eight 90-minute group sessions, and the time perspective therapy intervention was conducted in six 90-minute group sessions, while the control group was placed on a waiting list. Research instruments included the Self-Concealment Scale (SCS) by Larson and Chastain (1990) and the Post-Traumatic Growth Inventory (PTGI) by Tedeschi and Calhoun (1996). |
|
| کلیدواژههای انگلیسی مقاله |
درمان خودکارآمدی هیجانی,درمان چشمانداز زمان,خودپنهانی,رشد پس از سانحه,سرطان پستان |
|
| نویسندگان مقاله |
پرستو جناب |
گروه علمی روانشناسی،واحد اسلامشهر،دانشگاه آزاد اسلامی،اسلامشهر، ایران.
مریم قهرمانی |
گروه علمی روانشناسی ، واحد آشتیان ، دانشگاه آزاد اسلامی ، آشتیان ، ایران.
|
|
| نشانی اینترنتی |
https://rph.khu.ac.ir/article_9803_d5e39323dd0a7b8534af8a5043a05da2.pdf |
| فایل مقاله |
فایلی برای مقاله ذخیره نشده است |
| کد مقاله (doi) |
|
| زبان مقاله منتشر شده |
fa |
| موضوعات مقاله منتشر شده |
|
| نوع مقاله منتشر شده |
|
|
|
|
برگشت به:
صفحه اول پایگاه |
نسخه مرتبط |
نشریه مرتبط |
فهرست نشریات
|
