|
|
زبان و ادبیات فارسی، جلد ۲۸، شماره ۸۹، صفحات ۷۹-۹۹
|
|
|
| عنوان فارسی |
دخو در نقش رواندرمانگر: تحلیل چرند و پرند دهخدا با استفاده از نظریۀ راجرز |
|
| چکیده فارسی مقاله |
علیاکبر دهخدا از تأثیرگذارترین نویسندگان دوران مشروطه است. همزمان با تشکیل مجلس دوره نخست، او گزارشها، دیدگاهها و انتقادهای خود را در سلسلهمقالههای روایی با عنوان چرندوپرند در روزنامه صوراسرافیل منتشر میکرده است. این نوشتهها بسیار محبوب و پرمخاطب بودهاند. بهنظر میرسد، جدا از حقیقتمانندی محتوای روایتها، ساختار بدیع مقالههای چرندوپرند با بهرهگیری از زبان طنز و پرداخت راوی قابل اعتماد (دخو)، که در این نوشتهها نقشی کلیدی ایفا میکند، جذابیت و درعینحال باورپذیری روایتها را تقویت کرده است. شیوههایی که دهخدا در ساختار منحصربهفرد مقالهها و شخصیتپردازی دخو از آنها بهره برده است، اشتراکات درخور توجهی با تکنیکهای طرحشده در رویکرد انسانگرایانه کارل راجرز دارد، رویکردی که ماهیتی روانشناختی دارد و مسئله شخصیت نقطه ثقل آن است. گزینش و طبقهبندی نمونههای مستخرج از چرندوپرند و انطباق آنها با مؤلفههای نظریه فردمحور راجرز نشان میدهد که دهخدا ویژگیهایی در عرصه متن قرار داده است که مهمترین پیشفرض راجرز یعنی جهان تجربی را اثبات میکند و بهتبع آن شکل و محتوای مقالهها با روایتگری دخو میتواند با ویژگیهای موردنظر راجرز در ترسیم چهره آرمانی درمانگر همسان باشد.
|
|
| کلیدواژههای فارسی مقاله |
دهخدا،چرندوپرند،شخصیتپردازی،راجرز،رویکرد فردمحور، |
|
| عنوان انگلیسی |
Dakhou Takes the Role of Psychotherapist: An Analysis of Dehkhoda's âCharand-o-Parandâ Using Rogersâ Theory |
|
| چکیده انگلیسی مقاله |
Ali Akbar Dehkhoda is one of the most influential writers of the constitutional era. Simultaneously with the formation of the first parliament, he published his reports, views and critiques in a series of narrative articles entitled “Charand-o-Parand” in the weekly journal “Sur-e-Esrafil”. These writings were very popular and attracted a wide audience. Apart from the fact that the contents of the narratives were realistic, it seems that the original structure of “Charand-o-Parand” articles, which used the language of humor and the creation of a reliable narrator (Dakhou), who plays a key role in the writings, has strengthened the attractiveness and credibility of the narratives. The methods that Dehkhoda has used in the unique structure of the articles and the characterization of Dakhou share striking similarities with the techniques outlined in Carl Rogers’ humanistic approach. An approach that is fundamentally psychological in nature and the issue of personality is its focal point. The selection and classification of the examples derived from “Charand-o-Parand” and matching them with the components of Rogers’ Person-Centered Theory show that Dehkhoda placed features in the field of the text that prove Rogers’ most important assumption, the experimental world. Based on this, the form and contents of the articles narrated by Dakhou can be similar to the features assumed by Rogers describing an ideal face of the therapist. |
|
| کلیدواژههای انگلیسی مقاله |
دهخدا,چرندوپرند,شخصیتپردازی,راجرز,رویکرد فردمحور |
|
| نویسندگان مقاله |
حسین بیات |
دانشگاه خوارزمی
نسترن شهبازی |
دانشگاه خوارزمی
|
|
| نشانی اینترنتی |
https://jpll.khu.ac.ir/article_6656_a16f3a5bda35f1de87328623f0a1711f.pdf |
| فایل مقاله |
فایلی برای مقاله ذخیره نشده است |
| کد مقاله (doi) |
|
| زبان مقاله منتشر شده |
fa |
| موضوعات مقاله منتشر شده |
|
| نوع مقاله منتشر شده |
|
|
|
|
برگشت به:
صفحه اول پایگاه |
نسخه مرتبط |
نشریه مرتبط |
فهرست نشریات
|
