|
|
زبان و ادبیات فارسی، جلد ۳۲، شماره ۹۷، صفحات ۷۳-۹۹
|
|
|
| عنوان فارسی |
بررسی و مقایسۀ فرآیندهای شادی از دیدگاه اپیکور و مولوی |
|
| چکیده فارسی مقاله |
مفهوم شادی همواره موضوع اخلاق و عرفان بوده است. این مفهوم در فلسفه درقالب دو دیدگاه لذتگرایی اپیکوری و سعادتگرایی ارسطویی بررسی شده است. اپیکورس (341- 270 ق.م) فیلسوف دوره هلنیستی یونان باستان، با تلقی لذتِ پایدار بهمنزله خیر نهایی انسان، شیوهای عملی ارائه کرده است که به سعادت منتج میشود و پایدار است. در نظرگاه مولانا (604-672 هـ.ق) نیز شادی پایدار است و با عوامل بیرونی و درونی زوال نمییابد. در این مقاله سعی شده است بهروش مطالعۀ کتابخانهای و مقایسه و تحلیل دادهها، بررسی شود که آیا بین شادیگرایی اپیکور با شادیگرایی مولانا ارتباطی وجود دارد یا خیر. روش ارائۀ اطلاعات مقایسۀ چند مؤلفه از دیدگاه اپیکور و مولانا دربارۀ شادی برپایۀ تبارشناسی تاریخی است. نتایج نشان داد که لذت از نگاه اپیکور نهتنها زودگذر نیست، بلکه او غایت را با عنوان اودیمونیا یا شادی (سعادت) بیان کرده است. هدف فلسفه او رسیدن به شادی پایدار است. بدینترتیب که انسان با ایجاد محدودیتهایی برای لذتجوییهای موقتی و ناپایدار خود، تلاش میکند به آتاراکسیا دست یابد. ازسویدیگر، فلسفۀ عملی اپیکور به بیان مؤلفههایی میپردازد که با برخی از دیدگاههای عارفان مسلمان، ازجمله مولانا، دارای وجوه اشتراک است.
|
|
| کلیدواژههای فارسی مقاله |
اپیکور،مولوی،شادی،آتاراکسیا،مقام رضا، |
|
| عنوان انگلیسی |
A Comparative Study of Happiness Features from the Perspectives of Epicurus and Rumi |
|
| چکیده انگلیسی مقاله |
The concept of happiness has always been a subject of morality and mysticism. It has been studied in philosophy from two perspectives: Epicurean hedonism and Aristotelian bliss. Epicurus (341-270 BC), a philosopher of the Hellenistic period of ancient Greece, considered lasting pleasure as the ultimate good of man and presented a practical method that leads to happiness and is sustainable. For Rumi (1207-1273 AD), happiness is similarly sustainable and does not decline with external and internal factors. In this article, an attempt has been made to investigate whether there is a connection between Epicurean hedonism and Rumi’s hedonism through library study and data comparison and analysis. We compared several features from Epicurean and Rumi’s perspectives on happiness based on historical genealogy. The results showed that pleasure from Epicurus’s perspective is lasting and expressed in the end as eudaimonia or happiness (bliss). The goal of his philosophy is to achieve lasting happiness. In this way, man tries to achieve ataraxia by creating limits to his temporary and unstable pleasures. On the other hand, Epicurus’s practical philosophy expresses features that have commonalities with some of the views of Muslim mystics, including those of Rumi. |
|
| کلیدواژههای انگلیسی مقاله |
اپیکور,مولوی,شادی,آتاراکسیا,مقام رضا |
|
| نویسندگان مقاله |
معصومه طاهری |
دانشگاه الزهراء
مهین پناهی |
دانشگاه الزهراء
علی محمدی آسیابادی |
دانشگاه شهرکرد
|
|
| نشانی اینترنتی |
https://jpll.khu.ac.ir/article_6753_24759597b99d21ef84e6c86c29e56aab.pdf |
| فایل مقاله |
فایلی برای مقاله ذخیره نشده است |
| کد مقاله (doi) |
|
| زبان مقاله منتشر شده |
fa |
| موضوعات مقاله منتشر شده |
|
| نوع مقاله منتشر شده |
|
|
|
|
برگشت به:
صفحه اول پایگاه |
نسخه مرتبط |
نشریه مرتبط |
فهرست نشریات
|
