زبان و ادبیات فارسی، جلد ۲۴، شماره ۸۰، صفحات ۲۰۷-۲۲۹
عنوان فارسی تحلیل کارکرد خنده در شاهنامه براساس نظریه باختین
چکیده فارسی مقاله هدف پژوهش حاضر این است که با رویکرد روایت­شناسی باختینی یعنی منطق گفت‌وگویی به بررسی شاهنامه فردوسی بپردازد. منطق گفت‌وگویی نوعی روایت است که به بررسی روابط بین دیدگاه­های مختلف ازطریق گفت‌وگو می­پردازد و یگانه راه تعامل را گفت‌وگو می­داند. منطق گفت‌وگویی با مفاهیمی نظیر «چندصدایی»، «دگرآوایی» و «کارناوال» تکمیل می­شود. از لوازم ضروری زندگی کارناوالی خنده است؛ در شاهنامه به سه نوع «خنده» برمی‌خوریم که یک نوع آن به خنده­ای که مدنظر باختین است نزدیک است و آن خنده­ای است که مفهوم مسخره‌کردن و تحقیر را می­رساند. انواع دیگر خنده عبارت‌اند از: «خنده» شادمانی و «خنده»ای که تمثیلی از طبیعت است. در فرجام نیز به تفاوت­ها و شباهت­های بین خنده کارناوالی و خنده شاهنامه پرداخته شده است، تا مطابقت نظریه منطق گفت‌وگویی با شاهنامه سنجیده شود. در این پژوهش تلاش شده تا واژه «خنده» و مشتقات آن با بهره­گیری از روش تحلیلی‌ـ‌توصیفی در شاهنامه بررسی و براساس نظریه منطق مکالمه باختین سنجیده شود و تفاوت­ها و شباهت­های آن با «خنده» کارناوالی باختین تبیین شود.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله منطق مکالمه‌ای باختین،کارناوال،شاهنامه فردوسی،خنده،
عنوان انگلیسی The Function of Laughter in Shahnameh in the Light of Bakhtin’s Theory
چکیده انگلیسی مقاله This study examines the narrative approach of Shahnameh by Ferdowsi based on Bakhtin’s dialogism. The logic of dialogue, a narrative that describes the relationship between different views through dialogue and interaction and considers dialogue as the only way of communication. Dialogism is supplemented by concepts such as "polyphony", "the other voice" and "Carnival". One of the necessary constituents of carnivalistic life is laughter. In Shahnameh there are three kinds of laughter, one of which is considered closer to Bakhtin’s laughter; it is a laughter that causes ridicule and humiliation. Other types of laughter are those of joy and an analogy of nature. In this article the carnivalistic laughter and laughter in Shahnameh are compared with each other to find out the correspondence between dialogism and Shahnameh. In this study, we attempt to study the word "laughter" and its derivatives in Shahnameh using descriptive-analytic method and evaluate it on the basis of Bakhtin's theory of dialogism, and also find out its similarities and differences with Bakhtin's carnivalistic laughter.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله منطق مکالمه‌ای باختین,کارناوال,شاهنامه فردوسی,خنده
نویسندگان مقاله احمد لامعی گیو |


سید مهدی ارفعی |


عیسی دوست زاده |


نشانی اینترنتی http://jpll.khu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-653-37&slc_lang=other&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده تخصصی
نوع مقاله منتشر شده پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات